Renesans i barok, a piękno

W okresie renesansu kanonem piękna były kobiety pulchne, barczyste z wysoko podniesionymi piersiami. Damy ostentacyjnie i bez wstydu reprezentowały swe krągłe wdzięki. Podejście do higieny różniło się nieco od reprezentowanego w średniowieczu. Mycie ciała wodą stosowały niższe warstwy społeczne, natomiast zamożni kąpali się w perfumowanej wodzie z mlekiem. Włosy odgrywały ogromną rolę w wizerunku kobiet. Długie, gęste i lśniące loki dodawały atrakcyjności opadając na głębokie dekolty dam. W sztuce makijażu używano roślin, które posiadały właściwości barwiące. Do ust i policzków stosowano czerwony sok z sandałowca wschodnioindyjskiego. Kobiety dbały o skórę nakładając maseczki upiększające z mlecznej pasty chlebowej. Do wybielenia skóry twarzy używano żelatyny, natomiast na piegi najlepsze było srebro rozpuszczone w winie. Do depilacji stosowano preparaty z tlenku wapnia i niebezpiecznego arsenu. Barok był okresem w którym dominował ideał kobiety puszystej o łagodnych rysach twarzy i ciepłym kokieteryjnym spojrzeniu. Najważniejsza była estetyka i przepych. Włosy golone a głowy pudrowane srebrzystym pudrem. Na nich mocno perfumowana peruka, która była idealnym miejscem wylęgarni wesz.

Comments are closed.